Küsmek üzerine yazmayacağım.
Küsmek uzak olsun artık bana.
Şiirlerimde bu kelimeye,
Yer vermeyeceğim bir daha, bu son.
Yetmez mi bunca yıl,
Küsmekle haşır neşir oluşlar,
Küs durmalar eşle dostla?
 …

Çok eski değil, bundan en fazla 10 yıl önce, içinde kendimizin, ruhumuzun, emeğimizin, inancımızın bulunduğu bir ev vardı .
Ama ne evdi o?... Henüz hiçbir yerinde kum ve çimentodan

 Bir eylül sabahı ayak basmıştım rüyalarımın şehri İstanbul’a.

“Taşrada yaşayan her insan âşıktır bu şehrin efsunkâr cemaline. Bu müstesna güzeli görmek için her fâni bir şekilde yolunu düşürür İstanbul’a ve hayat hikayesini, hususiyetle de aşk defterini süsler onun insanı bir ömür peşinde süründürecek güzellikleriyle.

İstanbul’u bir defa gören, bir daha hiç göremese de, her duyuşunda bir kez daha hatırlar, İstanbul’dan söz eden herkesle yeniden yaşar gördüklerini.

 "Her Türk doğuştan şairdir." sözü son yıllarda bir türevini daha üretti: "Eline kalem alan her Türk yazardır."
Son günlerde bir gazetede yer alan habere göre; şu an yayın hayatını devam ettiren süreli yayınlarda -hâli hazırda- yazı yazan 750 yazar varmış. Bu sayıya kitap yazarları ve internet dünyası dahil değil tabii.
Sanal alem başka bir dünya. Orada hiçbir şeyin sınırı yok. O yüzden yetenekli, yeteneksiz her önüne gelen bir web sitesi açmış. Bu sitelere gönderilen yazılar da şipşak yayınlanıyor. Yazıyı kopyala, yapıştır; bir enter tamam. Yazı karşınızda. Ya gerisi? Yok tabii… Ne okuyan var, ne de üzerinde düşünen… "İnternette şu yazıyı şu kadar kişi okudu", gibi aldatmalara kesinlikle inanılmamalı. Zira tıklamak, okumak anlamına gelmiyor.