Sabah uyanıp mahmur gözlerle camdan dışarı baktığımda her yerin bembeyaz karlarla kaplı olduğunu gördüm. Camı açıp karın kokusunu ciğerlerime kadar çektim. Etrafı seyre dalmıştım ki, bir anda aklıma çocukluğumda yağan karlar geldi. Her kar yağışında dışarı fırlar, deliler gibi koşar, yuvarlanır ve karlara bulanırdık. Karın tadını ve kendine mahsus zevkini iliklerimize kadar hisseder; tabiatın pamuk kadar yumuşak ve bir o kadar da beyaz ve şefkatli kollarına kendimizi bırakır ve tabiat anayla hasret giderirdik.

Sonra da kendi annemizden bir güzel dayaklarımızı yer, gürül gürül yanan odun sobasının başında soğuktan kızaran ve sızlayan parmaklarımızı ısıtmaya çalışırdık. Isındıkça da, mübarek, sızıları artar ve uyuşurdu. Parmak uçlarımızda garip bir acı oluşurdu.

Yavuz, çok hareketli, yerinde duramayan, kıpır kıpır bir öğrencidir.

Biraz da dağınık, çalışma düzeni edinememiş… Defterleri de karmakarışıktır aynı zamanda.

Yavuz’un sınıf içindeki hareketleri zaman zaman sınırı zorlayıcı olabiliyor, öğretmeni ve arkadaşlarını çileden çıkartabiliyor. Böyle durumlarda sınıfın huzurlu bir ders yapmasını engelliyor.

Verilen ödevleri ya hiç yapmıyor, ya da gelişigüzel yapıp getiriyor.